Weer thuis

Anderhalve dag en 2000 km autobaan en we zijn weer thuis. Het eerste deel van de reis was erg boeiend. Ik had me al lopend niet gerealiseerd dat de snelweg zo veel het tracee van de camino volgt. Maar overals waren er afslagen naar bekende plaatsen van de tocht. Hier en daar waren er ook wandelaars te zien. Dat bracht weer veel herinneringen en verhalen boven aan deze mooie tijd.
Het weerzien thuis was natuurlijk geweldig. De vlag hing uit ook bij de buren, slingers en ballonnen. En een bijna levensgrote foto van mij onderweg. Het is goed om weer thuis te zijn!
Vanmiddag wat opgeruimd, de totale inhoud van mijn rugzak kon zo de wasmachine in. Eindelijk die steeds penetranter wordende geur van voetenzalf, zweet en vuil van de camino er uit wassen. De schoenen moeten eerst maar eens een poosje uitwasemen en dan schoonmaken en er mee naar de schoenmaker om te zien of mijn provisorische reparaties nog verbeterd kunnen worden. Maar ze hebben het wel gehouden en krijgen natuurlijk een ere plaatsje.
Ik voel me nu voornamelijk dankbaar voor al het mooie dat ik heb kunnen meemaken. Dank natuurlijk in de eerste plaats aan het thuisfront, dat ze me hebben laten gaan. Sylvia en Phlip voor het wegbrengen. Serge voor het meelopen en ophalen. Cees en anderen die meegelopen hebben in de voorbereidingen. Alle goede wensen, kaarten, rolletjes snoep etc als aanmoediging voor de start.
Mijn vele camino genoten. Sabrina, Jennie,Klaus, Silvia, Gert en Ber uit Nijmegen, Nieske, Ad, Frans, Andre en de anderen van de groep uit Houten, Howard en Marly die mijn last overnamen toen mijn rug het liet afweten, Alice die haar water met me deelde, Jurgen en Michael, Peter uit Berlijn en nog zoveel anderen. Dank voor het samen lopen, bemoedigende woorden als het lastig was, gezellige uren op terrasjes en aan tafel met menu pelegrino, het reserveren van een plekje in de herberg als ik wat later binnenkwam, de vele fijne gesprekken en de vele hele plezierige contacten.
Dit wordt voorlopig mijn laatste stukje, misschien schrijf ik later nog een iets over wat het me gebracht heeft. We gaan denken over een reunie.
Dank alle volgers voor het lezen en het geven van commentaar en aanmoedigingen! Dat deed altijd goed.
Buon Camino!

Dagje Santiago, de fotos

Helaas staat een van de torens in de steigers. Er is een demonstratie tegen de monarchie.
Compostela ophalen, pelgrimsmis, shoppen en tapas. Morgen op weg naar huis.

Santiago!

We zijn er! Vanmorgen weer op tijd vertrokken met als bestemming Pedrouzo op 20 km, dan zou het morgen nog 19 zijn naar het einddoel. Maar toen we daar waren, na weer een mooie wandeling, voelden we ons nog zo fit dat we eigenlijk geen zin hadden om al te stoppen. Bovendien had iemand ons verteld dat het morgen zou gaan regenen en vandaag was het ideaal wandelweer, zon, niet te heet. Dus we hebben besloten door te lopen. Dat was nog wel een pittig stuk met nog een paar flinke klimmetjes maar uiteindelijk waren we dan op de Monto Goza, waar vandaan je de stad voor het eerst goed ziet. De traditie wil dat de pelgrims dan spontaan in huilen uitbarsten en dankliederen gingen zingen. Beiden hebben we niet gedaan.
Vanaf het begin van de buitenwijken tot aan de kathedraal is nog ruim anderhalf uur, maar rond half vijf stonden we voor de kerk. Het is dan de gewoonte om je tocht af te sluiten door het beeld van de apostel te omarmen, dus dat hebben we gedaan en zijn graftombe aanschouwd. Toch wel een heel emotioneel moment. Gelijk was er ook het weerzien met veel bekenden van de tocht.
Maar goed, het zit er op, met deze laatste ronde van 39 km is het over. Morgen precies 5 weken geleden begonnen. 775 km in 31 wandeldagen, en de laatste 115 met zijn tweeën.
Nu afkicken. Eerst een goede nacht maken, morgen in de rij voor de compostela, naar de mis en Santiago bekijken. Ik zal dan ook wat fotos plaatsen, want we zitten in een goed hotel, het duurste van de tocht maar ze hebben geen wifi. Morgen beter!
Nogmaals het is klaar.
Het is nog even de vraag wanneer we teruggaan maar we zijn dus voor het weekend thuis. Voor degenen die het blog gevolgd hebben en zin hebben om onder het genot van een drankje wat na te praten houden we zaterdag avond vanaf 19.00 open huis. Dus wie zin  heeft, welkom aan de Hild

Hoe warm het was en hoe ver

Vandaag de warmste dag sinds ik begonnen ben. Al vroeg is duidelijk dat de lucht strak blauw is, maar in het begin nog een koude wind. Maar halverwege de ochtend kan de jas uit en de korte broek aan. Weer een mooie tocht door bossen, langs beekjes en kleine dorpjes. Flink wat hoogte verschil. Het laatste stuk naar Arzua is warm en zwaar, maar uiteindelijk hebben we ons doel bereikt en zijn we weer 28 km verder. Een lang gerekte stad met veel hoogbouw, niet echt mooi, maar we hebben een goed onderkomen. Nog steeds geen blaren etc bij Serge dus dat zal wel zo blijven.
Nog 2 rondes te gaan!

Palas de Rei

Even over zes ontwaakt de herberg weer. Het valt me op dat het de laatste dagen wat later is, vaak hoorde je al vanaf 5 uur het eerste gestommel. Misschien wordt iedereen war moe, en is er ook het vertrouwen dat de volgende etappe en het einddoel wel gehaald zal worden. Voor Serge de eerste nacht op zo een slaapzaal. Ik geloof niet dat hij er heel enthousiast over is.

Even over half zeven gaan we lopen, hetbis eerst nog mistig vanf het meer, maar in de loop vande ochtend komt er steeds meer zon. Een lekkere frisse wind zorgt dat het prima wandelweer is. De korte broek is nauwelijks aan geweest de afgelopen weken, dus het is geen bruine benen vakantie.

Weer een mooie route, bos, weilanden, vaak langs de weg, maar omdat er weinig verkeer is, is dat niet hinderlijk. Wat je hier veel ziet zijn kleine schuurtjes waar de mais in gedroogd wordt. Verder kapelletjes, kruisbeelden en afbeeldingen van de st. Jacobus, ze komen regelmatig terug.

Als concessie aan de jeugd hebben we nu een pensionkamer voor 2 met eigen douche en toilet in Palas de Rei. Leuk om onderweg veel te kunnen praten en vertellen over de belevenissen van de afgelopen weken. Geen blaren, wel wat spierpijn. En we zijn weer 25 km dichterbij het doel

Twee cijfers

Na een lange goede nacht in het apartement samen op pad. Voor het eerst in dit speciale gebeuren.
Gelijk al buiten Sarria komen we op een bospad, omgeven door mooie eikenbomen. En vrijwel de gehele route lopen we door veschillende bossen, hier en daar war stukken weide landschap. Kleine schilderachtige dorpjes, veelal boerderijen met veeteelt.
Prachtige oude bomen, beekjes om over steken via stenen bruggetjes. Na 11 km passeren we het 100 km punt. Vanaf nu wordt de afstand naar Santiago nog maar met twee cijfers aan gegeven.
Na 21 km zijn we in Portomarin, gelegen aan een stuw meer. Een mooi stadje met een bijzondere kerk.
Herberg gezocht. Het gebruikelijke ritueel, voor Serge de eerste kennis making met het camino gebeuren. Gelukkig geen blaren en ik hoor geen rugklachten. Was een genoegen om zo samen te lopen en dat wat voor mij zo gewoon geworden is de laatste weken te delen.
Ben benieuwd hoe de eerste nacht in een herberg bevalt.

Bijpraten

Gisteren een leuke avond met een aantal nederlanders. Nu weer een paar die ik niet eerder ontmoet had.
Vanmorgen was het een vreemde gewaarwording om niet om zes uur hetbed uit te hoeven maar op mijn gemak alles inpakken en in de huiskamer wachten tot iedereen weg was. Daarna wat gedwaald door de regenachtige stad en uiteindelijk wachten op het station. Maar goed uiteindelijk was de trein er, de sneltrein naar Madrid die als een boemeltrein zo langzaam binnen rijdt. Leuk om Serge uit te zien stappen, fijn om hem weer te zien uiteraard. Ook heel bijzonder om nu een bekend gezicht te zien in deze wondere wereld van de camino. Links en rechts passeren weer bekende gezichten op weg naar een volgende stop of op zoek naar onderdak. Ook voor Serge een bijzondere ervaring.
We hebben een apartementje om even tot rust te komen en de rest van de dag wordt gebruikt om alle verhalen, gewoontes en bijzonderheden van de camino te vertellen. En uiteraard om het nieuws uit Nederland te horen. Het is geweldig om alles van de afgelopen weken nu met een bekende te kunnen delen! Opnieuw besef ik hoe bevoorrecht ik ben met deze ervaring.
Morgen staat Portomarin als doel en wordt de 100 km grens gepasseerd.
O ja, ook weer even naar de kapper geweest.