Vertrekpunt is St. Jean-Pieds-de -Port.
Op dit moment ben ik druk bezig met de voorbereidingen. Vooral veel kilometers maken. Met de rugzak om te wennen aan het gewicht. Selecteren wat er wel mee gaat en vooral wat niet. Zoveel mogelijk lezen over de route en wat je daar allemaal te wachten staat. En natuurlijk niet te vergeten: uitzoeken hoe een blog te maken om het thuisfront en allen die daar interesse voor hebben op de hoogte te houden van mijn voortgang en de wederwaardigheden.
Dat is dan ook het belangrijkste doel van dit stukje.
Ik ga de route lopen die bekend staat als de Camino Francais, vanuit de Pyreneeën in Frankrijk, door noord Spanje, op naar Santiago.
De laatste week van mijn tocht krijg ik gezelschap van mijn zoon Serge, zodat we laatste etappes samen kunnen afleggen.
Motivatie
Wandelen is al lange tijd een van mijn geliefde bezigheden. In de vakanties met het gezin vroeger al, later in dagtochten of meerdaagse wandel vakanties, in gezelschap van mijn zoon, met goede vrienden, maar ook alleen..
Ik was al een poos op zoek naar een mooie bestemming om na mijn pensioen weer eens een langere tocht te maken. Een paar jaar geleden hoorde ik een bekende televisie persoonlijkheid bij Pauw en Wiiteman enthousiast over zijn wandeltocht naar Santiago de Compostela vertellen. Dat wil ik ook dacht ik., maar kan ik dat wel? Toen ik er achter kwam dat hij van hetzelfde bouwjaar was als ik, was het voor mij duidelijk, als hij het kan, kan ik het ook. Mijn familie was ook gelijk enthousiast en ze hebben me aangemoedigd om het plan ook it te voeren.
Toen ook duidelijk was dat hier thuis de boel ook zonder mij wel een poosje kon blijven draaien heb ik een tijd uitgekozen en ben ik gestart met de voorbereidingen. Tussen door dienden zich wat gezondheidsproblemen aan, maar die zijn gelukkig goed onder controle gekomen.
Wat bezielt een mens om deze reis te gaan ondernemen? Van oudsher waren het natuurlijk voornamelijk religieuze redenen om dit te doen. Boete doening, een uiting van dankbaarheid jegens God of St. Jacob. Ook werd de verplichting de weg te lopen als straf opgelegd door overheden. Tegenwoordig is het nog maar een minderheid die om die redenen loopt. Rust, in eenzaamheid nadenken over wat er belangrijk is in het leven, het markeren van het begin of het einde van een periode in je leven. Of gewoon de behoefte om eens iets te doen dat je niet eerder gedaan hebt, de grenzen van je fysieke kunnen verleggen. Dat is nog maar een beperkte bloemlezing van wat je hoort noemen als beweegreden om aan dit avontuur te beginnen.
Ik heb niet zo veel behoefte om hier heel hoogdravend over te doen. Ik zie het als een bijzondere manier om aan een hobby vorm te geven. Ik denk dat gaande weg al die andere aspecten wel aan de orde zullen komen. Tijd om na te denken zal er genoeg zijn.
Religieuze motieven heb ik niet, maar ik realiseer me wel dat de camino sterk verweven is met de godsdienst en dat dit zijn sporen heeft nagelaten. Ik ben dan ook wel van plan hier zoveel mogelijk kennis van te nemen en het zoveel mogelijk te ervaren.
Iedereen zegt dat je jezelf tegenkomt en leert kennen op deze tocht. Zou tijd worden na meer dan 66 jaar!
