St Jean naar Roncevalles

St Jean naar Roncevalles.
Na een dag rust in Urrugne en nog een goede nacht in een comfortabel bed volgt de rit naar St Jean Pieds de Port. De rugzak is meerdere keren opnieuw ingepakt om alles zo goed mogelijk bij de hand te hebben. Nog wat zaken die bij nader inzien niet mee hoeven.
Naarmate de navigatie minder kilometers aangeeft naar de bestemming stijgt de spanning en toch een vreemd gevoel in de maagstreek. In St. Jean naar het pelgrimsbureau voor het eerste stempel en wat laatste informatie. Een lunch met zijn drieën, dan de rugzak om en afscheid van Sylvia en Flip die me hier helemaal gebracht hebben en me zo uitstekend verzorgd hebben. En dan aan de wandel. Dan dringt het pas goed tot me door, geen luxe vakantie in een mooi huis, nee verder is het lopen en ben ik op me zelf aangewezen. Even onwennig, maar al gauw zie ik de geel blauwe bordjes met de eindbestemming en de gele pijlen. Zij zullen mijn voornaamste gids zijn in de tijd die komt. Het is warm, direct al een flinke klim, dus jas uit en direct maar  met 2 stokken lopen. Na een lange zware klim bij de eerste herberg. Ben blij dat ik besloten heb de etappe door de Pyreneeën in tweeën te splitsen. Wat onwennig voor het eerst herberg maar al gauw is duidelijk hoe het werkt. Iedereen gaat een beetje zijn eigen gang. Zo zal het de komende weken zijn.
Mijn eigen potje gekookt, kant en klaar macaroni uit de supermarkt in Kamerik. Geen haute cuisine maar wel warm en vullend. Eerste wasje gedaan, hangt te drogen voor het houtvuur.
Zal wel vroeg in bed zijn.


Om zes uur begint de herberg weer te leven, snel wasje, aankleden, kop oploskoffie, rugzak weer om en op pad. Onderweg stokbrood met kaas. Veel stijgen, langer maar minder stijl dan gisteren. Het is mistig en een miezer regen die de hele dag aanhoudt. Het zicht is gelukkig wel zo dat het pad en de markeringen goed te zien zijn. Er is altijd wel een paar honderd meter voor je een pelgrim te zien, zodat je weet waar je naar toe moet. En gelukkig ook achter je zodat je weet dat je niet de laatste zult zijn. Door de mist is er weinig te zien van het in de boekjes beschreven wijdse landschap, het is het stukje weg voor je en een beetje links en rechts. Uiteindelijk stijgen we tot 3200 meter, waarna een snelle maar moeilijke daling, vooral ook omdat het glad is door de modder. De eerste gesprekjes onderweg, maar iedereen heeft ook genoeg aan zich zelf in deze toch vrij zware etappe.
Uiteindelijk toch op tijd in Roncevalles, prachtige herberg in oud klooster, goede bedden, warme douche en voor een paar euro wordt je was gedaan. Als je zo door het historische dorpje loopt zonder rugzak is het leed gauw vergeten. Straks pelgrimsmenu en vanavond  de speciale pelgrims mis in de oude historische kerk.
Daar zal ik later wat over vertellen. Dit schijnt de zwaarste etappen te zijn. Morgen lopen we de Pyreneeën uit en het weer wordt beter