Palas de Rei

Even over zes ontwaakt de herberg weer. Het valt me op dat het de laatste dagen wat later is, vaak hoorde je al vanaf 5 uur het eerste gestommel. Misschien wordt iedereen war moe, en is er ook het vertrouwen dat de volgende etappe en het einddoel wel gehaald zal worden. Voor Serge de eerste nacht op zo een slaapzaal. Ik geloof niet dat hij er heel enthousiast over is.

Even over half zeven gaan we lopen, hetbis eerst nog mistig vanf het meer, maar in de loop vande ochtend komt er steeds meer zon. Een lekkere frisse wind zorgt dat het prima wandelweer is. De korte broek is nauwelijks aan geweest de afgelopen weken, dus het is geen bruine benen vakantie.

Weer een mooie route, bos, weilanden, vaak langs de weg, maar omdat er weinig verkeer is, is dat niet hinderlijk. Wat je hier veel ziet zijn kleine schuurtjes waar de mais in gedroogd wordt. Verder kapelletjes, kruisbeelden en afbeeldingen van de st. Jacobus, ze komen regelmatig terug.

Als concessie aan de jeugd hebben we nu een pensionkamer voor 2 met eigen douche en toilet in Palas de Rei. Leuk om onderweg veel te kunnen praten en vertellen over de belevenissen van de afgelopen weken. Geen blaren, wel wat spierpijn. En we zijn weer 25 km dichterbij het doel

Twee cijfers

Na een lange goede nacht in het apartement samen op pad. Voor het eerst in dit speciale gebeuren.
Gelijk al buiten Sarria komen we op een bospad, omgeven door mooie eikenbomen. En vrijwel de gehele route lopen we door veschillende bossen, hier en daar war stukken weide landschap. Kleine schilderachtige dorpjes, veelal boerderijen met veeteelt.
Prachtige oude bomen, beekjes om over steken via stenen bruggetjes. Na 11 km passeren we het 100 km punt. Vanaf nu wordt de afstand naar Santiago nog maar met twee cijfers aan gegeven.
Na 21 km zijn we in Portomarin, gelegen aan een stuw meer. Een mooi stadje met een bijzondere kerk.
Herberg gezocht. Het gebruikelijke ritueel, voor Serge de eerste kennis making met het camino gebeuren. Gelukkig geen blaren en ik hoor geen rugklachten. Was een genoegen om zo samen te lopen en dat wat voor mij zo gewoon geworden is de laatste weken te delen.
Ben benieuwd hoe de eerste nacht in een herberg bevalt.

Bijpraten

Gisteren een leuke avond met een aantal nederlanders. Nu weer een paar die ik niet eerder ontmoet had.
Vanmorgen was het een vreemde gewaarwording om niet om zes uur hetbed uit te hoeven maar op mijn gemak alles inpakken en in de huiskamer wachten tot iedereen weg was. Daarna wat gedwaald door de regenachtige stad en uiteindelijk wachten op het station. Maar goed uiteindelijk was de trein er, de sneltrein naar Madrid die als een boemeltrein zo langzaam binnen rijdt. Leuk om Serge uit te zien stappen, fijn om hem weer te zien uiteraard. Ook heel bijzonder om nu een bekend gezicht te zien in deze wondere wereld van de camino. Links en rechts passeren weer bekende gezichten op weg naar een volgende stop of op zoek naar onderdak. Ook voor Serge een bijzondere ervaring.
We hebben een apartementje om even tot rust te komen en de rest van de dag wordt gebruikt om alle verhalen, gewoontes en bijzonderheden van de camino te vertellen. En uiteraard om het nieuws uit Nederland te horen. Het is geweldig om alles van de afgelopen weken nu met een bekende te kunnen delen! Opnieuw besef ik hoe bevoorrecht ik ben met deze ervaring.
Morgen staat Portomarin als doel en wordt de 100 km grens gepasseerd.
O ja, ook weer even naar de kapper geweest.

Sarria

Vanmorgen niet al te veel haast want de etappe naar Sarria gaat maar over 18,5 km. Volgens het boekje de keuze, de originele weg door het bos, die wat korter is, maar heuvelachtiger. Of een valkke route 5 km langer langs de weg. Die keuze is dus niet moeilijk, altijd de kortste weg.
Het regent en het is mistig. Maar desondanks is het een prachtige wandeling. Stevig klimmen en dalen, over bosweggetjes, soms een beetje geplaveid, maar ook ruw en rotsig.,maar het grootste deel door bossen, stukjes weiland. Weggetjes tussen twee wallen door, wat ze in Limburg holle wegen noemen. Over en langs kleine beekjes. Door gehuchtjes van een paar boerderijen soms met verrassend schilderachtige huisjes. Op de berg is het aardig mistig. Het is prettig om dan een paar pelgrims nog net in het zicht te houden. De rugzakken zijn door de meestal opvallend  gekleurde hoezen makkelijk te zien. Weinig pleisterplaatsen onderweg, en de enkele die er is doet dan ook goede zaken. Tot vlakbij de stad nauwelijks autos. Kortom weer een hele mooie wandeling.
Goed gevoel bij aankomst. Mijn 2 chaperonnes, Sabrina en Jennifer, zijn zoals gewoonlijk veel sneller en hebben een prima herberg uitgezocht,waar ook nog een plekje voor mij is.
Straks de stad een beetje verkennen, alvast uitzoeken waar het station is.
Vanavond in de herberg gekookt en gegeten, nog een tijdje zitten praten met een aantal nederlanders bij een lekker glaasje. Inmiddels gehoord dat Serge veilig in Santiago is. Morgen met de trein hier.
Weer een mooie dag.

Triacastela

Het was zo koud gisteravond dat vrijwel iedereen om half negen in bed lag. Vanmorgen vroeg weer op. Ulrike wordt op het laatst vriendelijk en zwaait ons uit met haar gehaakte petje op.
Direct de stijle klim van vier kilometer naar de top van de cebreiro. De moeite wordt beloond door de mooie vergezichten en een leuk dorpje waar de eerste koffiepauze was. Het boekje beloofde verder alleen dalen maar er bleken toch nog een paar gemene klimmetjes te zijn. Overal kom je afbeedlingen van Jacobus en van pelgrims tegen, leuke kleine dorpjes met oude vervallen kerkjes. Soms bloeien er opeen bloemen op de kerk. Een mooie wandeling weer door de bergen. Weinig asfalt gelukkig. Zandweggetjes maar ook zware stukken met uitdaging. Uiteindelijk in Triacastela, ik heb nog een kasteel gezien.
Serge is vandaag vertrokken, verheug me op de ontmoeting donderdag.

Bijna op de Cebreiro

Een slechte nacht, de 31km  eist zijn tol, veel pijn in mijn voeten, en om 5 uur al weer wakker omdat er zo benauwd is.
Vandaag een betrekkelijk korte wandeling naar La Faba, weer 23 km dichterbij het eindpunt. Net 5 km onder de top van de Cebreiro.
De wandeling is mooi. Stukken langs een vrijwel verlaten asfaltweg.  In de verte is wel veel te zien van de grote nieuwe autoweg maar daar hebben we weinig last van. Rechts hoge bergen, links het dal met allerlei snel stromende riviertjes. Leuke dorpjes, het lijkt hier allemaal wat toeristischer. De weg wordt steeds smaller en uiteindelijk worden we een bospaadje op geleid, met dan nog een flinke klim, losse stenen, gladde stukken rots en modder, dus wel even goed opletten. Een mooie eenvoudige herberg naast de oude klokketoren. Beheerd door de het duitse st Jacobsvereniging en Ulrike wijst met vriendelijke doch strenge hand iedereen zijn bed. Het dorpje zelf is klein, paar boerderijen, en behalve de herberg een kleine winkel en een bar. De plaatselijke boer leidt zijn kudde koeien door het dorp.
Het is de hele dag donker en grijs, maar geen regen. De was zal wel niet meer drogen, dus heb ik dat ook maar beperkt tot het hoognodige, en je hebt steeds minder nodig. Vraag is hoe vaak je je sokken moet wassen. Van huis de strenge instructies meegekregen, elke dag schone sokken. Voorkomt blaren, en die heb ik niet gehad. Kom hier ervaren wandelaars tegen die nooit hun sokken wassen. Tja wie heeft er gelijk? Vandaag dus gezien het weer de sokken maar niet gewassen.
Morgen weer fotos want er is geen wifi dus alles moet via de telefoon

Onder de 200

Gisteravond was hier natuurlijk overal een hoop drukte door de europacupfinale. Een groot deel is langs me heen gegaan. Vreemd hoe snel je went aan het feit dat om een uur of tien alles stil wordt.
Vandaag 31 km dichterbij Santiago, de 200 km grens is gepasseerd. Het eerste deel was weer veel door bebouwing en langs asfalt, maar de dorpjes waren veel leuker dan een paar dagen geleden. Op d helft ongeveer weer de natuur in, wijngaarden zijn terug. Eerst door Ponferrada een grote stad met veel historische bouwwerken. Onderweg veel verwijzingen naar Jacobus en zijn weg. Gaan we naar de bar of naar Santiago. Lijkt wel op de oude platen van de brede en smalle weg, zie foto.
Op de beoogde bestemming aangekomen was het nog zo vroeg dat ik er nog 8 bijgedaan heb naar Villafranca a del Bierzo. Dit schijnt de plek te zijn waar vroeger pelgrims die onderweg kreupel of zoek waren geworden, de rest mochten laten zitten en dezelfde voorrechten kregen die ze in Santiago zouden krijgen. Ik ben gelukkig  niet kreupel of ziek, dus ik moet door. Zou niet anders willen. Maar het komt toch wel dichterbij!
Vanavond weer zien van aantal bekenden en in de zon gegeten op de plaza major.
Morgen maar 22 km naar la faba.

Cruz de Ferro

Vanmorgen weer in alle vroegte vertrokken. Het is wat nevelig maar al gauw komt de zon door. In de verte nog wel heel veel dreigende wolken maar waar ik loop is het zonnig, droog en koud.
Na 3 uur klimmen komt plotseling het doel van deze dag in zicht Cruz de ferro. Een ijzeren mast met een kruis er boven op. Helaas heeft de fotograaf het kruis niet mee gefotografeerd. Het is de gewoonte om onder dat kruis wat achter te laten,  liefst een steen die je van huis meeneemt. Maar er licht van alles, ook briefjes, boekjes, lintjes, oude schoenen. Ik had een stukje bauxiet uit Suriname meegenomen een restant van Serges stenen verzameling. Eerst alleen maar omdat het een mooie steen is, maar tijdens het lopen kwamen veel herinneringen aan vroeger naar boven. Dus ook aan de goede tijd daar door gebracht en aan alle oude en hernieuwde contacten met mensen uit die periode van mijn leven. Ik realiseerde me daardoor dat de steen daarom een mooi symbool was van het verleden dat je meeneemt. Maar ook van het heden, want de andere helft vande steen ligt nog thuis en zal in de toekomst meegaan. Hetbis de bedoeling daar ook symbolisch achter te laten wat je kwijt wil. De mensen die dicht bij mijn staan weten wat ik daar wilde laten. Een mooi moment dus, letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt.
Daarna nog een korte klim, en dan een hele lange afdaling. De natuur is prachtig, paarse, gele, witte bloemen en struiken, links en rechts hoge bergen en diepe dalen. Wat een verschil met een paar dagen geleden. De afdaling is lang, het pad vol uitdagingen. Losse stenen, rotsen, modderpoelen, het houdt maar niet op. Maar in het dal wordt het lekker warm en ligt een leuk dorpje Molinaseca met een prima herberg.
Kortom een zware, maar zeer mooie en emotionele etappe.
Morgen verder. Ik probeer de zware en de lange etappe uitbhet boekje te verdelen over drie dagen dan ben ik precies op schema in Zarria als Serge komt.

Rabanal del Camino

Om vijf uur begint het gestommel in de herberg maar ik blijf liggen tot zes uur. Snel wassen, aankleden en in het schemer duister alles weer in je rugzak proppen! In de juiste volgorde anders merk je het tijdens de wandeling wel aan je rug. Klein ontbijtje met de hier ontdekte verpakte croissantjes met chocola en glaasje sap. Ik merk dat het prettiger is kleine beetjes achter elkaar te eten en er zijn barretjes genoeg onderweg. Ook de eerste koffie moet wachten.
De zon komt langzaam op en schijnt de hele dag, maar er is een koude wind, deels op kop, dan weer op  zij. Dan ben je met die rugzak natuurlijk heel gevoelig.
In de verte wel dreigend wolken en hier en daar een stukje regenboog.  Zelfs met stevig doorlopen is het moeilijk warm te krijgen, dus morgen nog maar een laag erbij.
Het landschap wordt ook weer mooier en ruiger. Een groot bergmassief met sneeuw in de verte zorg voor mooie ver gezichten. De weg stijgt de hele dag geleidelijk. Het wordt ook weer zwaarder lopen en er gaan al plekken zeer doen waarvan ik vergeten was dat ze in het begin problemen gaven.
Gisteren was nog even de gedachte verder te lopen dan wat het boekje aangeeft, maar dat is nu geen issue meer. Want die extra 6 km gaan over een stevige klim, naar een dorp met weinig slaappaatsen.
Dus relatief vroeg gestopt na 20 km in een schattig dorpje dat helemaal bestaat van de camino. Veel albergues en leuke winkels. Onderkomen in een huiselijke herberg. Ik wordt door de hostelera direct op de zaal geplaatst waar nog meer nl ers zijn, de houtense groep en uitgenodigd met hun mee te eten vanavond. De jongelui trekken nog wel door.
Morgen een lange zware etappe naar Cruz de Ferro. Het hoogste punt van de camino en een van de meest markante plekken van de tocht. Goed dus om wat extra rust in te bouwen. En om dan te ervaren of het inderdaad makkelijker gaat dan in de Pyreneeen