Langs de weg
Ik sloot gisteren af met de vraag wat de avond zou brengen. Ik had een plekje gescoord op het terras en wilde net mijn watertje gaan halen toen ik opeens het echtpaar zag dat mij geholpen heeft toen ik mijn rugproblemen had. Via de camino tam tam had ik gehoord dat ze een paar dagen in Pamplona zouden blijven, dus ik had er niet op gerekend ze te zien. Maar ze doen een deel per fiets en hadden ins dus wee ingehaald. Tijd om uitgebreid kennis te maken met Graham en Mary, uit Australië en zij van Nederlandse afkomst geboren in Indonesië.  Genoeg gelegenheid om mijn dank tastbaar te maken door nog een paar keer naar de bar te lopen, niet alleen voor water. Daar op het terras ook gegeten, in aangenaam gezelschap.
De nederlanders weten toch wel gelijk te laten merken dat ze er zijn, want op een gegeven moment zong het halve terras lang zal ze leven, toen ze er achter kwamen dat een van de deelneemsters jarig was.
Een goede avond dus.
Vanmorgen om half zeven weer op pad. Lang, vrijwel recht, speciaal aangelegd pad langs de auto weg 19 km naar de Carros de los Condos. Maar goed als je om je heen bleef kijken, toch weer genoeg te zien, korenvelden  met de klaprozen en korenbloemen. Vogeltjes in allerlei kleuren, voor het gemak maar spaanse musjes, vinkje en koolmeesjes genoemd. En in de verte toch weer de hoge bergen met sneeuw. Daarachter schijnt de golf van Biskaje te liggen, maar ik heb de anatomie van Spanje niet zo paraat. Het was dus toch weer genieten als je er maar op let.
In een dorpje werden net twee bussen met schoolkinderen los gelaten. Dus massaal voor je neus om de kerk te bekijken, dan voor de bar met de lekkere broodjes en uiteindelijk gingen ze ook een stuk pelgrimspad lopen. Heb toen maar een extra pauze ingelast om wat afstand te creëren.
Leuk stadje, veel kerken, herberg gerund door nonnen. Toen we in de rij stonden kwam er een met glaasjes thee en koekjes langs, en later bracht een ons naar de slaapplaatsen. Toch geen gescheiden slaapzalen. Gelegenheid om naar de mis te gaan.
Straks een afscheidsborrel van twee nl mannen die samen elk jaar 2 weken lopen, en die nu weer terug gaan. Mijn tafelgenoten van een paar dagen geleden en ongeveer gelijk tempo.

 De borrel was gezellig, niet alleen nederlanders maar ook Duitsers en een engelse. De camino maakt internationaal. Met veel jolijt de twee mannen uitgezwaaid en dan terug naar de herberg waar was aangekondigd dat er zingen was met de nonnen. Allemaal verzameld in de hal, zeker wel een dertig mensen. Vijf nonnen, 3 uit Peru en 2 uit Spanje Eerst werd iedereen gevraagd te vertellen waar hij vandaan komt en waarom de camino gelopen wordt. Mocht in eigen taal. Maar uit wat toch te verstaan kwamen zoveel bijzondere verhalen. En dan het zingen, begon met Amazing Grace voorgezongen door onze nonnetjes en begeleid op een blokfluit. Heel erg emotioneel. Een Duitser, herr Claus, zoals wij hem noemen zong spontaan een prachtig gebed in het duits, terwijl hij anders alleen maar grappen maakt. Schijnt bij de camino  te horen, het ene moment lol en plezier, het andere moment tot tranen geroerd. Ik wist niet dat dat met me kon gebeuren.
Daarna nog met een groepje gegeten. En nu langzaam voorbereiden op de nacht. Morgen een lange route met grote stukken zonder voorzieningen.