Cruz de Ferro

Vanmorgen weer in alle vroegte vertrokken. Het is wat nevelig maar al gauw komt de zon door. In de verte nog wel heel veel dreigende wolken maar waar ik loop is het zonnig, droog en koud.
Na 3 uur klimmen komt plotseling het doel van deze dag in zicht Cruz de ferro. Een ijzeren mast met een kruis er boven op. Helaas heeft de fotograaf het kruis niet mee gefotografeerd. Het is de gewoonte om onder dat kruis wat achter te laten,  liefst een steen die je van huis meeneemt. Maar er licht van alles, ook briefjes, boekjes, lintjes, oude schoenen. Ik had een stukje bauxiet uit Suriname meegenomen een restant van Serges stenen verzameling. Eerst alleen maar omdat het een mooie steen is, maar tijdens het lopen kwamen veel herinneringen aan vroeger naar boven. Dus ook aan de goede tijd daar door gebracht en aan alle oude en hernieuwde contacten met mensen uit die periode van mijn leven. Ik realiseerde me daardoor dat de steen daarom een mooi symbool was van het verleden dat je meeneemt. Maar ook van het heden, want de andere helft vande steen ligt nog thuis en zal in de toekomst meegaan. Hetbis de bedoeling daar ook symbolisch achter te laten wat je kwijt wil. De mensen die dicht bij mijn staan weten wat ik daar wilde laten. Een mooi moment dus, letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt.
Daarna nog een korte klim, en dan een hele lange afdaling. De natuur is prachtig, paarse, gele, witte bloemen en struiken, links en rechts hoge bergen en diepe dalen. Wat een verschil met een paar dagen geleden. De afdaling is lang, het pad vol uitdagingen. Losse stenen, rotsen, modderpoelen, het houdt maar niet op. Maar in het dal wordt het lekker warm en ligt een leuk dorpje Molinaseca met een prima herberg.
Kortom een zware, maar zeer mooie en emotionele etappe.
Morgen verder. Ik probeer de zware en de lange etappe uitbhet boekje te verdelen over drie dagen dan ben ik precies op schema in Zarria als Serge komt.