Derde etappe

Weer een avontuur verder. Gisteravond nog de pelgrimsmis en de plaatselijk prachtige kerk, voorgegaan door drie oude priesters, kon er niet veel van verstaan, maar het klonk mooi. De woorden camino, peregrino en bendicion vielen vaak. Kerk was bomvol met allemaal wandelaars.
Vanmorgen om zes uur lichten aan en hospitaleros die luid roepen opstaan, de camino wacht en het is mooi weer. Snel aangekleed, kop koffie uit de automaat, en om 7 uur op pad. Het mooie weer viel wat tegen, miezerde nog steeds, maar minder mistig. 24 km gepland. De eerste 17 heerlijk lopen, niet zo heftig klimmen als gisteren, wat glooiend , soort Limburg plus. Na een uurtje supermarkt voor ontbijt en proviand voor onderweg. Na een paar uur zo waar zon. Genoeg tijd om na te denken over het verschil met gisteren toen was de wereld niet groter dan de komende 30 meter en hoe dar te komen. Nu leek het een makkie. Tot een km of 8 voor de beoogde finish. Toen kwam er nog een hele zware lange klim. Daar moet iets misgegaan zijn. Ik ging steeds meer naar links overhellen en scheef lopen. Dacht dat het aan mijn rugzak lag. Herpakt, alles opnieuw aangespannen etc, maar dat hielp niet. Mensen zagen het en waren bezorgd. Een Engels echtpaar gelijk met mij op de eerste overnachting was schoot te hulp. Weer alles gecheckt maar met de rugzak was niets mis. De vriendelijke man heeft toen mijn rugzak overgenomen,  zijn bagage werd vervoerd. Maar ook zonder rugzak liep ik zo scheeft als wat, recht lopen deed pijn. Met veel pijn en moeite naar het dorp gestrompeld, daar op advies van dit echtpaar in een taxi naar Pamplona. Naar de spoedeisende hulp van een ziekenhuis. Met mijn kleine beetje spaans en hun dito engels en veel wachten en wat onderzoek, was de conclusie waarschijnlijk spier verrekt bij aanof uit doen van de rugzak. Advies: warnte, ibuprofen, dag rust en proberen de rugzak wat lichter te maken. Dus zit ik nu in een hotel in Pamplona, 24 km dichterbij de eindbestemming dan vanmorgen het plan was. Ik was toch al van plan hier wat extra tijd te nemen, dus dat gebeurt nu noodgedwongen. De pijn is al een stuk minder, net naar een restaurantje gelopen dat ging ook al rechter dan vanmiddag.
Dus een ervaring rijker, ben optimistisch over de hervatting, maar een advies aan degenen die na mij komen, onderschat de tocht naar Zubiri niet.
Wordt vervolgd