Eenzaam, maar wel op de helft

Eenzaamheid,
Dat is wat er in het boekje staat over de weg van vandaag, meer dan ooit tot nu boete doening. En dat klopt, de eerste 17 km had ook in de flevopolder kunnen liggen, lange rechte stukken, vlak, akkers en hier en daar een rijtje bomen. Daar het eerste slaperige dorp, met gelukkig een bar met heerlijke broodjes. Alle bars hier, hoe klein ook, hebben uitstekende koffie, uit zo blinkend groot apparaat dat in een goed nederlands  restaurant ook niet zou mis staan. Dan weer verder, iets meer variatie in het terrein, maar het blijft saai. We passeren het dorpje Ledigos, het zal ongetwijfeld in het spaans wat anders zijn maar samen met mijn duitse medewandelaars besluiten we dat het ledig is. Maar goed het geldt toch voor ons: Soy pelegrinos, no soy turistas. Zoek meer op wat dat betekent. We lopen niet voor onze lol.
Dan de laatste kilometers naar Terradilos de los Templares. Mooie naam, maar het stelt niet zo veel voor. Maar wel een schone mooie herberg, 4 man op een kamer.
Weer genoeg gezelligheid met een aantal bekenden die in de andere herberg zitten. Daar ook gegeten. De twee herbergen zijn ook de enige instellingen in het dorp waar je wat kan krijgen.

Ondertussen wel op km 375 dus op de helft, teruggaan is dus geen optie meer.
Omdat het landschap weinig fotogenieks bood doe ik er maar wat fotos bij van de schoenenhokken waar we bij binnenkomst onze wandelschoenen moet uit doen alvorens op kouzevoeten de herberg te betreden. Het mooiste moment van de dag, rugzak af, schoenen uit.