Even geen pelgrim

Vanmorgen half zeven weer op pad. Burgos uit was mooi, veel parken, maar daarna een saai stuk langs kruisingen van autowegen, viaducten, spoorweg, electriciteitscentrale. Over al omheen, onderdoor etc. Waarschijnlijk de straf voor de busrit van gisteren!
Na bijna drie uur eendelijk een plaatsje met een bar voor koffie en een broodje. De hele karavaan stopt dan ook daar. Daarna wordt de natuur weer mooier. Heuvelachtig, groen, korenvelden maar ook witte rotspartijen en weer de beroemde stapeltjes met stenen die her en der langs de weg staan. Het is de bedoeling dat je er een steentje bijlegt, maar er zijn er zoveel dat niet op te brengen is.
Na een forse stijging en een lang stuk op de hoogvlakte zie ik na een bocht opeens in het dal Hornillos del Camino liggen waar de afspraak is om Annelies en Gerard te ontmoeten. Vlak voor het dorp zie ik een paar mensen langs de kant staan. Waarom staan ze daar zo lang? Dichterbij zie ik dat ze geen rugzak om hebben, en nog dichterbij herken ik ze. Er wordt gezwaaid, hartelijk begroet, gefilmd en gefotografeerd. En dan mag de rugzak in de achterbak en rijden we naar Castrojeriz. Ook een punt op de route maar eigenlijk voor morgen pas.
Leuk om weer even helemaal uit de wereld van het pelgrimeren te zijn. Lunch in de zon bij de caravan. Dan mijn bedje opmaken in het huisje bij de camping waar ik slaap en een wandeling door het dorp. Heerlijk maal van lamsbout, weer eens wat anders dan het menu pelegrino, in haast opgediend. Kortom een heerlijke middag en avond even in een andere sfeer. Ik wordt helemaal in de watten gelegd. Zoals ik eerder heb gezegd, wie wat doet voor pelgrims verdient heiligverklaring, dus ik zal ze binnenkort voordragen.
Morgen een dag rust, mij been speelt toch weer behoorlijk op, dan loop ik ook weer gelijk op met het groepje waar ik mee opgetrokken heb de laatste dagen.