Toch in puente la Reina

Vanmorgen bij het opstaan durfde ik eigenlijk niet, toch gepakt en de lichtere rugzak aangesjord. Al 200 meter van het hotel liep de camino en daar zag ik de eerste pelgrims en werd ik in de flow opgenomen. De bedoeling was een korte afstand te doen, na consultatie met mijn prive fysiotherapeut in NL. Zie je wel Cees, je had toch mee moeten gaan. Maar het ging lekker, eerste herberg voorbij en steeds verder zonder een centje pijn. Een klim naar de berg alto de Perron. In tegenstelling tot andere stijgingen was dit heel geleidelijk. L
Rechts prachtig uitzicht over een zon overgoten dal, links donkere wolken en wij in het midden een beetje in de miezer regen die er is sinds ik onderweg ben. Boven op de berg staan de bekende ijzeren beelden van pelgrims van eeuwen geleden. Het was toch een behoorlijk emotioneel moment om op die plek te komen, die je in alle beschrijvingen van de camino zo kenmerkend ziet. Toen kwam echt even het water niet alleen uit de lucht. Ik realiseerde me dat ik wel heel bevoorrecht ben dat ik hier kan zijn in goede gezondheid. Vooral ook door allen die het mede mogelijk gemaakt hebben. Vooral het thuisfront dat me de vrijheid heeft gegeven en gestimuleerd. Maar ook alle anderen die bij gedragen hebben.
Daar ging de zon ook schijnen, dus een laag minder kleding, voor het eerst zonnebrand zalf gebruikt. De bedoeling was op twee derde te stoppen, maar ik was om half een al,in dat dorp. En de herberg ging pas om vier uur open. Verder niets te beleven. Omdat het zo lekker ging ben ik doorgelopen naar Puente de Reina met zijn kenmerkende brug, ook een van de herkennings punten van de camino. In de herberg van de apostel Jacobus, dus wat wil je nog meer, Pelgrimsmenu in een grote zaal, met een groepje nederlanders, heel gezellig. Zo kijken of de was droog is en dan zal het wel gauw stil zijn.
Ben benieuwd wat de dag van morgen brengt.