Weer 27 km dichterbij in Mansillas de las mulas. Weer beetje saaie kilometers maar het schiet toch lekker op. Kwam onderweg een bord tegen waar op stond dat het nog 14 dagtochten is naar Santiago. Nou zijn dat waarschijnlijk de dagtochten van vroeger toen de pelgrims geacht werden grotere afstanden af te leggen en dat ze nog niet in de watten gelegd werden met bars en herbergen in elk dorp. Maar goed we zijn over de helft en Leon is in zicht.
Dit is tenminste weer een dorp met wat meer dan een of twee herbergen. De afgelopen dagen zijn we duidelijk door een armer gebied gekomen, dorpjes van niks, geen winkels, vervallen huizen en veel leegstand en te koop. Kerken zijn ook kleiner en soberder, in mijn ogen ook wat vriendelijker, met steeds een ooievaarsnest in de toren.
Mensen zijn ook vriendelijk. Als je de weg vraagt lopen ze een stukje mee. Maar als ze het niet weten lopen ze gerust een eindje terug om het te vragen aan iemand die het wel weet.
Ik moet zeggen dat het lopen de laatste dagen vrij makkelijk gaat, de pijntjes zijn weg, en ook tijdens die saaie kilometers kan ik er aardig het tempo in houden. Vandaag zelfs vrijwel gelijk aangekomen met het groepje waar ik de laatste 2 dagen mee optrek en die me altijd voor waren. herr Klaus uit Duitsland en een nederlandse en duits meisje. De anderen zijn of wat sneller gegaan of achter gebleven. Maar er komen nog bergen en het weer gaat omslaan. Dus niet te vroeg juichen. Het was al een tijd mooi weer, zonnig, met al een aantal dagen een lekkere wind waardoor het koel bleef. Vandaag bewolking, lagere temperaturen en een toenemende wind. Morgen krijgen we regen.
Het is opvallend hoeveel verschillen er zijn in de uitrusting. Je ziet allerlei outfits. Alles van de dure outdoor shop in modieuze kleuren tot mensen die in hun gewone kloffie lopen. Geldt ook voor de schoenen, het merendeel heeft natuurlijk redelijk stevige wandelschoenen aan maar je ziet ze ook lopen met gympen of zelfs slippers. Opvallend vind ik hoe slacht de Amerikanen voorbereid zijn. Ik sprak er en die thuis te horen had gekregen dat zware schoenen overbodig waren. Ze kwam dus met sneakers, dat viel tegen en toen moesten er als nog weer dure schoenen worden aangeschaft. En het beste recept voor blaren is natuurlijk kilometers maken in nieuwe schoenen. Gisteren was er weer zo een, die dacht zo even een stukje te kunnen doen. Maar goed zo heeft iedereen zijn eigen sores op de camino.
Blijft leuk, ook als het saai is, genoeg tijd om je gedachten de vrije loop te laten